به نام خدا...

این داستان آهنگری است که پس از گذراندن جوانی پر شر و شور تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند . سال ها با علاقه کار کرد ، به دیگران نیکی کرد ، اما با تمام پرهیزگاری ، چیزی درست به نظر نمی آمد . حتی مشکلاتش مدام بیشتر میشد . یک روز عصر، دوستی که به دیدنش آمده بود ، از وضعیت دشوارش مطلع شد . گفت : " واقعا عجیب است ، درست بعد از اینکه تصمیم گرفتی مرد خداترسی شوی ، زندگی ات بدتر شده . نمیخواهم ایمانت را ضعیف کنم ، اما با وجود تمام تلاشهایت در مسیر روحانی ، هیچ چیز بهتر نشده . "

آهنگر بلافاصله پاسخ نداد: او هم بارها همین فکر را کرده بود و نفهمیده بود چه بر سر زندگی اش آمده . اما نمیخواست دوستش را بی پاسخ بگذارد ، شروع کرد به حرف زدن ، و سرانجام پاسخی را که میخواست یافت .

این پاسخ آهنگر بود:

" در این کارگاه ، فولاد خام برایم میاورند و باید از آن شمشیری بسازم . میدانی چطور این کار را میکنم ؟

اول تکه فولاد را به اندازه جهنم حرارت میدهم تا سرخ شود . بعد با بی رحمی ، سنگین ترین پتک را بر میدارم و پشت سر هم به آن ضربه میزنم ، تا اینکه فولاد ، شکلی را بگیرد که میخواهم . بعد آنرا را در تشت آب سرد فرو میکنم ، و تمام این کارگاه را بخار آب میگیرد. فولاد بخاطر این تغییر ناگهانی دما ، ناله میکند و رنج میبرد.باید اینکار را آنقدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست یابم . یکبار کافی نیست "

آهنگر مدتی سکوت کرد ، سیگاری روشن کرد و ادامه داد:

" گاهی فولادی که به دستم میرسد ، نمیتواند تاب این عمل را بیاورد . حرارت ، ضربات پتک و آب سرد ، تمامش را ترک می اندازد. میدانم از این فولاد هرگز تیغه شمشیر مناسبی در نخواهد آمد "

باز مکث کرد و بعد ادامه داد :

" میدانم که خدا دارد مرا در آتش رنج فرو میبرد . ضربات پتکی را که زندگی بر من وارد کرده پذیرفته ام و گاهی بشدت احساس سرما میکنم انگار فولادی باشم که از آبدیده شدن رنج میبرد . اما تنها چیزی که میخواهم این است :

خدای من ، از کارت دست نکش تا شکلی را که تو میخواهی ، به خود بگیرم .با هر روشی که میپسندی ادامه بده . هر مدت که لازم است ، ادامه بده ، اما هرگز مرا به کوه فولادهای بی فایده پرتاب نکن " .